اسیدهای چرب امگا-۳ و امگا-۶ هر دو نقش بسیار مهمی در عملکرد مغز، رشد طبیعی و تکامل بدن دارند؛ اما باید به مقدار متعادلی مصرف شوند. اسیدهای چرب امگا-۳ به کاهش التهاب کمک میکنند، در حالی که مصرف بیش از حد اسیدهای چرب امگا-۶ ممکن است باعث افزایش التهاب شود. نسبت بالای امگا-۶ به امگا-۳ میتواند فشار خون را افزایش داده و خطر حمله قلبی و سکته مغزی ناشی از تشکیل لخته خون را بیشتر کند. از سوی دیگر، چون منابع غذایی امگا-۳ در رژیم غذایی روزانه کمتر در دسترس هستند، بسیاری از افراد مقدار کافی از آن را دریافت نمیکنند.
«در کودکی که دچار اختلالات عصبرشدی است، مغز دچار التهاب است و میان روده و مغز ارتباط مستقیمی وجود دارد.»
رژیم غذایی Body Ecology یک رژیم ضدقارچ است که بر مصرف دانههای شبهغلات مانند آمارانت (تاجخروس)، کینوا، ارزن و گندم سیاه (باکویت) تأکید دارد.
کودک آرامتر شده و شروع به برقراری تماس چشمی میکند.
انواع مختلفی از توتها و میوههای ریز سرشار از پلیفنول هستند. از جمله:
بلوبریهای درختی (Highbush blueberries)
شاهتوت (Blackberries)
توتفرنگی
تمشک قرمز
آکای بری (Acai berries)
آلبالو گیلاسی
کرنبری (Cranberries)
انار
بسیاری از میوهها نیز مقادیر بالایی از پلیفنول دارند، از جمله:
انگورفرنگی سیاه
آلو
گیلاس شیرین
سیب
مغزیجات نیز بسیار مغذی هستند، هرچند کالری نسبتاً بالایی دارند. این مغزیجات علاوه بر اینکه منبع خوبی از پروتئین هستند، سرشار از پلیفنول نیز میباشند:
فندق
گردو
بادام
گردو پکان
پلیفنولهای موجود در گیاهان خوراکی، گروه متنوعی از ترکیبات گیاهی هستند که میتوانند در پیشگیری از بیماریها، اثرات سودمند متعددی داشته باشند. بسیاری از سبزیجات نیز حاوی پلیفنول هستند، اگرچه معمولاً مقدار آن کمتر از میوههاست. برخی از نمونههای محبوب عبارتاند از:
کنگر فرنگی
پیاز قرمز
اسفناج
تأثیر امگا ۳ بر علائم اتیسم
مطالعات نشان میدهند که امگا ۳ ممکن است در برخی افراد باعث بهبود خفیف موارد زیر شود:
کاهش بیشفعالی و بیقراری
بهبود توجه و تمرکز
بهبود نسبی تعاملات اجتماعی
کاهش رفتارهای تکراری در برخی کودکان
با این حال، شواهد علمی هنوز قوی نیست و بیشتر مرورهای پژوهشی نتیجه گرفتهاند که امگا ۳ درمان اصلی اتیسم نیستو اثر آن معمولاً محدود و متغیر است.
تأثیر امگا ۳ بر بیشفعالی (ADHD)
در ADHD شواهد قویتر از اتیسم است. برخی مطالعات نشان دادهاند که مصرف امگا ۳ میتواند:
توجه و تمرکز را اندکی بهبود دهد.
بیشفعالی و تکانشگری را کمی کاهش دهد.
عملکرد شناختی و یادگیری را تا حدی بهبود بخشد.
البته میزان تأثیر آن معمولاً کمتر از داروهای استاندارد ADHD است و بیشتر بهعنوان یک درمان کمکی توصیه میشود، نه جایگزین دارو.
کیمیا طاهری - کارشناس ارشد کاردرمانی